Tapczan dwuosobowy – sprytny mebel do małego mieszkania

Zauważyłam, że często zapominamy o wentylacji mechanicznej. W starym budownictwie kratki wentylacyjne są często zatkane kurzem i pajęczynami. Odkąd je przeczyściłam, powietrze w mieszkaniu stało się lżejsze. W kuchni zamontowałam też okap z wyciągiem na zewnątrz – to kluczowe, by para z gotowania nie osiadała na meblach. W łazience zaś mam suszarkę do ręczników z termostatem, która ogrzewa pomieszczenie i zapobiega wilgoci.

Łazienka to najmniejszy pokój w moim mieszkaniu. Miała trzy metry kwadratowe. Zamiast remontu, pomalowałam płytki farbą do glazury. Kosztowała sześćdziesiąt złotych. Efekt utrzymuje się już cztery lata. Wanna obudowana płytą MDF z frontem zrobionym ze starej ramy okiennej. Lustro kupione na pchlim targu za dwadzieścia złotych. Przemalowane na srebrno. Półki z desek po starych paletach. Wszystko za grosze, a wygląda oryginalnie. Szafka pod umywalką to zwykły regalik z marketu. Po pomalowaniu pasuje idealnie. W środku trzymam ręczniki i kosmetyki.

Zastanawiałam się długo, jak połączyć wygodne spanie dla dwóch osób z funkcją dziennego wypoczynku w mojej kawalerce. Rozkładana sofa była oczywista, ale zajmowała za dużo miejsca. Wtedy znajoma podrzuciła mi pomysł – tapczan dwuosobowy. Przyznaję, na początku myślałam, że to taka długa leżanka dla jednej osoby, a tymczasem okazało się, że to pełnowymiarowe łóżko na co dzień służące jako kanapa. W moim przypadku sprawdza się świetnie, bo nie trzeba go składać i rozkładać każdego wieczoru. Wystarczy zdjąć poduszki dekoracyjne i gotowe. W małych metrażach liczy się każdy centymetr, a tapczan nie ma rozkładanego mechanizmu, który zabiera przestrzeń.

Mechanizm DL, czyli system rozkładania z wysuwanym siedziskiem, to opcja, którą rozważałam, ale ostatecznie z niej zrezygnowałam. Tapczan dwuosobowy bez mechanizmu jest prostszy i tańszy, a przy tym nie ma ryzyka, że coś się zepsuje. Jeśli jednak ktoś chce mieć możliwość rozłożenia na płaską powierzchnię, mechanizm DL pozwala na to bez podnoszenia materaca. U mnie stelaz listwowy jest nieruchomy, więc śpię na stałej wysokości. Dla par, gdzie jedna osoba wstaje wcześniej, to lepsze rozwiązanie, bo nie trzeba nikogo budzić przy składaniu kanapy.

Najwięcej czasu spędziłam na wyborze tapicerki. Przymierzałam się do weluru, ale obawiałam się, że będzie się kurzył i trudno go czyścić. Ostatecznie zdecydowałam się na tapicerkę welurową w kolorze butelkowej zieleni, która jest miła w dotyku i łatwa w utrzymaniu. Sprawdziłam kilka próbek w różnych porach dnia, bo światło na poddaszu zmienia się radykalnie. Rano welur błyszczy i ożywia wnętrze, a wieczorem nadaje mu przytulności. Do tego dołożyłam poduszki z lnianymi poszewkami, które można prać w pralce. Planując aranżację poddasza, warto pamiętać, że tkaniny muszą być odporne na blaknięcie od słońca, które przez okna dachowe operuje mocniej niż w zwykłych pomieszczeniach.

Na koniec zostawiłam sobie sypialnię – właściwie to wnękę z oknem, gdzie zmieściłam tylko łóżko. Łóżko z pojemnikiem na pościel to podstawa, ale brakowało mi szafy. Dorobiłam system modułowy z drążkiem na ubrania i półkami, który montuje się do sufitu. Ubrania wieszam na wieszakach, a buty chowam w pudełkach pod łóżkiem. Wieczorem czytam książkę przy lampce na ścianie, bo stolik nocny by się nie zmieścił. Aranżacja małego mieszkania w sypialni uczy minimalizmu – mam tylko to, czego używam. Kiedyś trzymałam tu walizki, ale przeniosłam je na antresolę nad korytarzem. To rozwiązanie wymagało drabiny, ale zyskałam dodatkowe metry. Sypialnia jest spokojna i przytulna, choć mała. Goście na noc śpią na kanapie, ale ja lubię swoją kryjówkę z widokiem na miasto.

Małe mieszkania mają to do siebie, że każdy mebel musi pracować na kilka sposobów. Gdy urządzałam salon z aneksem kuchennym, stanęłam przed dylematem. Goście na noc to u nas standard. Rodzina z daleka, przyjaciele po imprezie. Postawiłam na kanapę z funkcją spania z mechanizmem DL. Rozkłada się błyskawicznie, wystarczy pociągnąć za uchwyt. Materac piankowy o gęstości trzydziestu pięciu kilogramów na metr sześcienny okazał się wygodniejszy niż niejedno standardowe łóżko. Siedzi się na niej wygodnie, a po rozłożeniu ma sto dziewięćdziesiąt centymetrów długości. Wersalka bywała tańszym rozwiązaniem, ale ta konkretna kanapa ma tapicerkę welurową, którą łatwo czyścić. Wystarczy odkurzacz i wilgotna szmatka. Cena? Niecałe dwa tysiące złotych.

Problem pojawia się, gdy goście zostają na noc. Wtedy w pokoju brakuje miejsca na pościel, a dodatkowe poduszki lądują na krześle. Rozwiązanie, które stosuję, to łóżko z pojemnikiem na pościel. Ma 180 cm szerokości i stelaz listwowy, który podtrzymuje materac piankowy o grubości 16 cm. Dzięki temu powietrze krąży pod spodem, a nie gromadzi się wilgoć. Sam materac piankowy, choć bardzo wygodny, wymaga regularnego odkurzania – wystarczy go zdjąć i przeciągnąć odkurzaczem. To prosta rzecz, a wpływa na jakość snu i zapobiega rozwojowi roztoczy.